Jesmë prochã
Ti zemië
*
Stãpiómë pò piôskù
Co je gnôtama najich òjców
*
Lëft dërgòcze òd ùszłich słów
Rików i spiéwów
*
Wdëchómë mùzykã najégò spòsobù
*
Tuńcuj nielëdzkò
Knôpie
Na grobach swòjich starków
A spiéwôj
A żëj
*
Jes slédnym z dzëwich
*
Czéj ùtną cë głowã
Mdzesz ju pòstãpnym drzewiszczem
*
Rãcë jak wietwie
*
Do nieba
Dwaji dłonie czejbë ptôchë
Na różowim cała niebie.
Jich zetkniãca fùlné bùchë,
Òczë wcyg wëzdrzoné w sebie.
*
Swiąté Górë
Czë të czëjesz Dzëwé Gónë?
Czë të czëjesz Dzëwé Gónë?
ŁŻÉLCOCH! MÒRDÔRZ! DIÔBEŁ!
Biôjma le na Rowòkół!
Jich òczë widzą wòjnã
ŁŻÉLCOCH! MÒRDÔRZ! DIÔBEŁ!
Biôjma le na Rowòkół
Wòlnosc
Wòlnosc
Jesmë…
Wòlny.
Czë të czëjesz Swiãté gòrë?
ŁŻÉLCOCH! MÒRDÔRZ! DIÔBEŁ!
Biôjma le na Rowòkół
Chtos rzekł farwta jich czerwiono
ŁŻÉLCOCH! MÒRDÔRZ! DIÔBEŁ!
Biôjma le na Rowòkół!
Wòlnosc
Wòlnosc
Jesmë…
Wòlny.
Wszëtcë wrócëlë. Spòczëlë na gòrë ùrzmach.
Ma wiéma, że ni môta…
Wszëtcë wrócëlë. Spòczëlë na gòrë ùrzmach.
Ma wiéma, że to nie je
CZESTNIÔ! MÒRDÔRZ! NIEZBEDNICA!
Biôjma le na Rowòkół
Wszëtcé wrócëlë. Spòczëlë na gòrë ùrzmach.
Ma wiéma, że to nie je…
CZESTNIÔ! MÒRDÔRZ! NIEZBEDNICA!
Biôjma le na Rowòkół
Wòlnosc
Wòlnosc
Jesmë…
Wòlny.
Na zôczątkù czasù, czéj Bóg stwòrzëł wszëtczé stwòrzenia, niebò a zemiã, zwòłôł wszëtczé dëszë lëdzczé a wszëtczich aniołów, wkół swòjégò tronu.
A w tim karnie béł téż Sowizdrzôł.
Kùreszce Bóg rzekł:
- Hewò stworzëł jem zemiã a niebò, wszëtczé zwierzãta a wszëtczé roscënë i zapełnił jem nima wszëtczé kraje zemi.
Sowizdrzôł wëzdrzôł na zemiã i ùwidzôł so taczi môłi krôj. Leżôł òn nad mòrzã, miôł taczi fejn smieszny cëpelk na nordze a na wzénikù baro snôżą rzékã. Pòdszedł òn do Lëcëpera i rzekł:
- Lëcëper… Widzysz të nen fejn krôj? Jô sã gò baro ùwidzôł i jô tamój bãdã mieszkôł. Le widzysz… òn je taczi nadżi. Jô bë chcôł, żebë tamój bëłë taczi fejn lasë, taczi zeloné, żebë tamój sarenczi biegałë, zajcczi, grzëbë żebë tamój rosłë…
- Jô cë dóm té lasë, le bądź cëchò. Tamój Bóg gôdô, słëchô gò! – òdrzekł mù Lëceper.
Bóg zôs kôrbał dali:
- Ta zemia bãdze zaludnionô przez wszëtczich lëdzy, żebë z ni żëłë i jã òbrabialë…
Sowizdrzôł jesz rôz pòdszedł do Lëcëpera.
- Bò widzysz, jô bë téż chcôł, żebë na tich mòjich Kaszëbach… Jô jich tak sobie móm nazwóné… Żebë tamój bëłë taczi fejn jezora, taczé mòdré, żebë tamój rëbë płëwałë, taczé snôżi plażë żebë bëłë…
- Dóm cë té plaże, le bądź mie sztél! Nôwëższi gôdô! Słëchô gò! – òdpòwiedzôł mù Lëcëper.
A Bòg kôrbał dali:
- Jeżle chtos chce cos terô rzec, niech gôdô!
Zôs Sowizdzôł pòstãpny rôz przëstąpił do Lëcëpera i zaczął mù kôrbac na ùchò:
- Wiész, Lëcëperkù, a czéjbë tamój dôł jesz taczi górë, żebë ten krôj béł taczi rozmaiti…
Lëcëper sã znerwił a riknął na całi głos:
- Kò jô ce nie bãdã ùsługiwôł!
Na salë zôpôdła cësza a Bóg rzekł ze swòjégò tronu:
- Cëż te pòwiedzôł?!
Dëchë Kaszëb, czë wa môta
Taczé kastë, taczé skrzënie,
Co òbrëmią nã sómnotã,
Chtërna slédny pòkòlenié
Zanëkiwô w głëché bòrë?
- Bëłë taczé skrzënie, bëłë.
Dëchë Kaszëb, czë wa môta
Taczé skrzënie, taczé kastë,
Co ùtacą w swòjich nórtach
Wszëtczé né nôdzeje zgasłé,
Wszëtczé mëslë niespełnione?
- Bëłë kastë né zdzejoné
Dëchë Kaszëb, chdzeż są skrzënie,
Co bë mògłë czôrné blónë
W krëjamnoce tacëc wiecznie?
- Kastë té, wëlózowóné,
Stoją w niebie. Zamkłosc przódë
Na Kaszëbë Bóg wëpùscëł.
* * *
Zazdrzë do Słowacczégò.
Serce ùstało, piers ju lodowatô,
Stãgłé sã lëpë a òczë zamknioné.
Na swiece jesz je, le ju nié dlô swiata!
Cëż to za chłop? – Ùsmiercony.
Zdrzë, dëch nôdzejë żëcégò mù daje,
Gwiôzda pamiãcë przëdôwô parmieniów.
Òn szëkac jidze w młodoscë kraje
Swòjëch lubòtnëch skarniów.
Piers znôwù dichna, le piers lodowatô,
Lëpë òdemknął i òczë wëtrzészczëł.
Na swiece znôwù, le ju nié dlô swiata;
Czim le nen chłop je? To wieszczi.
Ti, chtërny krodzy mieszkalë zbòżnice,
Wiedzą, że wieszczi ten co rok sã bùdzy,
Na dzéń zôdëszny mòdżiłã òdklëczë
I jidze pòmidzë lëdzy.