Ballada ò płonącëch chëczach.

Bùdzta sã Kaszëbë, płoną waji chëczë!

Wszëtczé scanë w ògniu płomienią sã strzechë.

Dërgòcze lëft, nëkô pò sëchich balkach òdżiń.

Wstôwajta! Chróńta swiãtich swòjich progów.

*

Zbierają sã cemny w òkrąg swòji wsë płonący.

Nëkają skrë pò trôwie, żôlą szadi skarnie.

W òczach łisk ògnia, jiscënkù a strachù.

Dze bãdą terô kôrbac w swòji rodny mòwie?

*

Płomienią sã chëczë! Rép a trzôsk gardłowi!

Balczi w hëc sã sëpią, skrë do górë lecą.

Tam bënë knôp òstôł! Jesz je widac rãce

Ju czôrné. Jezës Maria, za co?! Jezës Maria…

*

Noc ju czôrnô, stoją wszëtczé wiôldżim kòłã.

Blónë niskò w cemnicë, gwiôzda sã dopôlô.

Zdrzą na swé kapòtë, pòrosłé pòpiołã.

Réga rąk a skarniów w mrok sã pòmału òddôlô.

*

Stalë tak do rena; deszcz spôdł te wcyg stalë

Jaż pòpiół sã zmachtôł ze szlamã.

Jeden knôp sã spôlëł, Kaszëba sã spôlëł!

Spiéwôł w karczmie pijany Smãtk nad zedlã piwa.

*

Na spòdlim Balladë ò płonący synagòdzë, J. Kaczmarsczégò.

Kamùszczi

Czédë słuńce przezérô przez òdemkłé blónë

Jesmë sómi

*

Z miesądzów mòjich òczów

Wëjim prôwdã

I pòùkładôj sobie na dłoni

Czej trzë pòlné kamùszczi

*

Cëskôsz nima czasã w wòdã

A pòmiónë kółków

Żdają na mnie w niebie

*

Ùdostôń mie niebò

I czwiôrti kamùszk

Co je całownotą

Pò prôwdze

Slédny z dzëwich

Slédny z dzëwich

Jesmë prochã

Ti zemië

*

Stãpiómë pò piôskù

Co je gnôtama najich òjców

*

Lëft dërgòcze òd ùszłich słów

Rików i spiéwów

*

Wdëchómë mùzykã najégò spòsobù

*

Tuńcuj nielëdzkò

Knôpie

Na grobach swòjich starków

A spiéwôj

A żëj

*

Jes slédnym z dzëwich

*

Czéj ùtną cë głowã

Mdzesz ju pòstãpnym drzewiszczem

*

Rãcë jak wietwie

*

Do nieba

Beznazôtnosc.

Dwaji dłonie czejbë ptôchë

Na różowim cała niebie.

Jich zetkniãca fùlné bùchë,

Òczë wcyg wëzdrzoné w sebie.

*

Czëtôj wicy

Swiãté górë.

Swiąté Górë

Czë të czëjesz Dzëwé Gónë?

Czë të czëjesz Dzëwé Gónë?

ŁŻÉLCOCH! MÒRDÔRZ! DIÔBEŁ!

Biôjma le na Rowòkół!

Jich òczë widzą wòjnã

ŁŻÉLCOCH! MÒRDÔRZ! DIÔBEŁ!

Biôjma le na Rowòkół

Wòlnosc

Wòlnosc

Jesmë…

Wòlny.

Czë të czëjesz Swiãté gòrë?

ŁŻÉLCOCH! MÒRDÔRZ! DIÔBEŁ!

Biôjma le na Rowòkół

Chtos rzekł farwta jich czerwiono

ŁŻÉLCOCH! MÒRDÔRZ! DIÔBEŁ!

Biôjma le na Rowòkół!

Wòlnosc

Wòlnosc

Jesmë…

Wòlny.

Wszëtcë wrócëlë. Spòczëlë na gòrë ùrzmach.

Ma wiéma, że ni môta…

Wszëtcë wrócëlë. Spòczëlë na gòrë ùrzmach.

Ma wiéma, że to nie je

CZESTNIÔ! MÒRDÔRZ! NIEZBEDNICA!

Biôjma le na Rowòkół

Wszëtcé wrócëlë. Spòczëlë na gòrë ùrzmach.

Ma wiéma, że to nie je…

CZESTNIÔ! MÒRDÔRZ! NIEZBEDNICA!

Biôjma le na Rowòkół

Wòlnosc

Wòlnosc

Jesmë…

Wòlny.

Jiscënk Arimana

Jiscënk Arimana

Jô jem dëchã wajich nocy

Czedë spik òbjimô mëslë

Jô sedzã cëchò przë wajich łóżkach

I płaczã

Bò nick sã wama nie snije

Chòdzyta le w tã a nazôd

A w òczach ni ma skrë

Co jô bë mógł zgasec

Jem pòsążkã

Fòlkloristiczną atrakcëją

Wińdzta wa bùten

Bùten szëkù

Jinszô pòwiôstka ò zôczątkù.

Na zôczątkù czasù, czéj Bóg stwòrzëł wszëtczé stwòrzenia, niebò a zemiã, zwòłôł wszëtczé dëszë lëdzczé a wszëtczich aniołów, wkół swòjégò tronu.

A w tim karnie béł téż Sowizdrzôł.

Kùreszce Bóg rzekł:

– Hewò stworzëł jem zemiã a niebò, wszëtczé zwierzãta a wszëtczé roscënë i zapełnił jem nima wszëtczé kraje zemi.

Sowizdrzôł wëzdrzôł na zemiã i ùwidzôł so taczi môłi krôj. Leżôł òn nad mòrzã, miôł taczi fejn smieszny cëpelk na nordze a na wzénikù baro snôżą rzékã. Pòdszedł òn do Lëcëpera i rzekł:

–  Lëcëper… Widzysz të nen fejn krôj? Jô sã gò baro ùwidzôł i jô tamój bãdã mieszkôł. Le widzysz… òn je taczi nadżi. Jô bë chcôł, żebë tamój bëłë taczi fejn lasë, taczi zeloné, żebë tamój sarenczi biegałë, zajcczi, grzëbë żebë tamój rosłë…

– Jô cë dóm té lasë, le bądź cëchò. Tamój Bóg gôdô, słëchô gò! – òdrzekł mù Lëceper.

Bóg zôs kôrbał dali:

–  Ta zemia bãdze zaludnionô przez wszëtczich lëdzy, żebë z ni żëłë i jã òbrabialë…

Sowizdrzôł jesz rôz pòdszedł do Lëcëpera.

– Bò widzysz, jô bë téż chcôł, żebë na tich mòjich Kaszëbach… Jô jich tak sobie móm nazwóné… Żebë tamój bëłë taczi fejn jezora, taczé mòdré, żebë tamój rëbë płëwałë, taczé snôżi plażë żebë bëłë…

– Dóm cë té plaże, le bądź mie sztél! Nôwëższi gôdô! Słëchô gò! – òdpòwiedzôł mù Lëcëper.

A Bòg kôrbał dali:

– Jeżle chtos chce cos terô rzec, niech gôdô!

Zôs Sowizdzôł pòstãpny rôz przëstąpił do Lëcëpera i zaczął mù kôrbac na ùchò:

– Wiész, Lëcëperkù, a czéjbë tamój dôł jesz taczi górë, żebë ten krôj béł taczi rozmaiti…

Lëcëper  sã znerwił a riknął na całi głos:

– Kò jô ce nie bãdã ùsługiwôł!

Na salë zôpôdła cësza a Bóg rzekł ze swòjégò tronu:

– Cëż te pòwiedzôł?!

Dolmaczënk całkiem jinszi – Gôdka z dëchama Kaszëb

Gôdka z Dëchama Kaszëb

Dëchë Kaszëb, czë wa môta

Taczé kastë, taczé skrzënie,

Co òbrëmią nã sómnotã,

Chtërna slédny pòkòlenié

Zanëkiwô w głëché bòrë?

– Bëłë taczé skrzënie, bëłë.

Dëchë Kaszëb, czë wa môta

Taczé skrzënie, taczé kastë,

Co ùtacą w swòjich nórtach

Wszëtczé né nôdzeje zgasłé,

Wszëtczé mëslë niespełnione?

– Bëłë kastë né zdzejoné

Dëchë Kaszëb, chdzeż są skrzënie,

Co bë mògłë czôrné blónë

W krëjamnoce tacëc wiecznie?

– Kastë té, wëlózowóné,

Stoją w niebie. Zamkłosc przódë

Na Kaszëbë Bóg wëpùscëł.

*   *   *
Zazdrzë do Słowacczégò.

Adóm Mickiewicz, Wieszczi

Z Dżôdów Adóma Mickiewicza:

Wieszczi

Serce ùstało, piers ju lodowatô,

Stãgłé sã lëpë a òczë zamknioné.

Na swiece jesz je, le ju nié dlô swiata!

Cëż to za chłop? – Ùsmiercony.

Zdrzë, dëch nôdzejë żëcégò mù daje,

Gwiôzda pamiãcë przëdôwô parmieniów.

Òn szëkac jidze w młodoscë kraje

Swòjëch lubòtnëch skarniów.

Piers znôwù dichna, le piers lodowatô,

Lëpë òdemknął i òczë wëtrzészczëł.

Na swiece znôwù, le ju nié dlô swiata;

Czim le nen chłop je? To wieszczi.

Ti, chtërny krodzy mieszkalë zbòżnice,

Wiedzą, że wieszczi ten co rok sã bùdzy,

Na dzéń zôdëszny mòdżiłã òdklëczë

I jidze pòmidzë lëdzy.

Czëtôj wicy

 
This website uses cookies to offer you the best experience online. By continuing to use our website, you agree to the use of cookies.