Złoté pòla.

Mdzesz pamiãtôł mie czej zôpadny wiatr

Przez pòle zbòża nëkô

Słuńce na niebie chùtkò zabéł jes

Czejsma złotim pòlã szła

 

Wza lubnégò dłoń

Wzéra w òcze sã

Dze wiatr przez zbòże nëkô

Jegò remiona na nich włosë ji

A wiatr wcyg przez zbòże gnô

 

Czë òstaniesz tu, ze mną na wiedno

Dze wiatr przez pòle nëkô

Słuńce na niebie zabãdzëmë wnetk

Czej bãdzëma pòlã szła

 

Nigdë nie rzuca jem słowów na wiater

Chòc czasã słowa pòrwôł mie òn

Le pòkąd czasu sygnie przed nama

Mdzema złotim pòlã szła

Mdzema złotim pòlã szła

 

Nigdë nie rzuca jem słowów na wiater

Chòc czasã słowa pòrwôł mie òn

Pòkąd czas wcyg przed nama je

Mdzema złotim pòlã szła

Mdzema złotim pòlã szła

 

Bëło wiele dni òd zymkòwich chwil

Czéj wiatr przez zbòże nëkôł

Czëjë: dzecka smiéch, słuńce niebã gnô

Dze wiatr przez pòle nëkô

Mdzesz pamiãtôł mie czéj zôpadny wiatr

Przez pòle zbòża nëkô

Słuńce na niebie zabãdzëmë wnetk

Czéj  mdze zbòże wiatr i më

Czéj mdze zbòże wiatr i më

Czéj  mdze zbòże wiatr i më

Eva Cassidy \”Fields of gold\”.

 

Psychòtéka

Żywiołak – Psychoteka

Midze niebã a piekłã

Strzód ùrzasnëch bezdarżów

Co jich lotã staranno òmijô dëch bògów

Stoji karczma stôrô w chtërny ùkôzczi żłãpów

Żëją òsamãtnieniã swich pijacczich hëców.

 

Sam Ariman wpôdô

W karczmie ti zasôdô

Ùkôzk z nôgòrszégò snu

Téż na gwësno żdaje tu

 

Skrómcoch  ùmierającë

Łiknął swòjé ametistë

Naléze za trzë groszë leże wiekùjistné.

I mòrdôrz co w nożu całą zamknął swą wiarã.

Mòże téż nalezc tuwò nie jedną òfiarã.

 

Całô karczma naja w zôtor sã zatôczô

Ùkôzk z nôgòrszégò snu wòłô cebie: Pój le tu!

 

Niezbednica żnija péckô sã do to tłëstocha

Co przed smiercą sã w ni pòkùsno zakòchôł

Grôją téż grajkòwie dërno w swòji kòmpanië

Całé karno dzëwé w tuńcach sã wieseli.

 

Jedna kòl piécka sedzy leno starëszka

Nënka piãcu wisélców – ùrzasu nie słëchô

Dôczësto zgrużdżonô so wdarzô pò cëchù

Swą piérszą miłotã, spełnioną na ùstrzesze

 

W kùńcu pòdskacëła

Dzbóna wëchilëła

I w òkamërgnieniu

Zagrała na grzebieniu

 

Na spòdlim piesnië “Psychoteka” karna Żywiołak.

Martusza

Martusza

Wëkwitałë jabónczi i krëszë.
Płënãłë niebã karna kòmùd.
Wëchôda na drożeszcze Martusza
Na nôwëższi zómkòwiska môl.

Wëchôdała, piesnië tej spiewała
Ò tim co swój drãdżi cãżôr pchôł.
Ò tim co gò tak baro lëdała
Ò tim co swé ksążczi karą wiózł.

Òj, të piesnio, piesniczkò dzéwczãcô,
Të, le biôj przez szlachë widnëch słuńc.
I w pòbitwie ò kaszëbsczi granice
Òd Martuszi, pòzdrówczi mù nies.

Niech le wdarzi so dzéwùszkã miłą
I ùczëje jak òna spiéwô,
Czej òn starżã zemi swòji trzimô
I do Martë wzdichô całi czas.

Wëkwitałë jabónczi i krëszë.
Płënãłë niebã karna kòmùd.
Wëchôda na drożeszcze Martusza
Na nôwëższi zómkòwiska môl.

 

Na spòdlim:  “Katiusza” sł. Michaił Isakowski, muz. Matwiej Blantner.

Balada ò głëpim Remùskù.

Jacek Kaczmarski – Ballada o głupim Jasiu

Tatków dom òdżëgnôł głëpi Remùs.
Szëkac swegò widu rôd, nie rôd.
Stopë scësnął swim niedobrym bracom
Chtërné gò nie chcëlë pùscëc w swiat
Spòsób swój na karã zaladëje,
I nick wiãcy ju ni mòże wząc.
Téj wërëszëł Remùs gwizdającë
Chòcô mòwã swą skażoną miôł,
Chòcô mòwã swą skażoną miôł,

Głëpi Remùs, Głëpi Remùs,
Smiôł sã w lese czawrot ptôchów.
Prôwdac to że cë rozëmù fél!
Wid pò prôwdze nie istnieje
A ù cëzëch nóm zniszczejesz.
Ale òn przed sebie szedł i tak!
Ale òn przed sebie szedł i tak!

Szedł za słuńcã tam dze zachôdało,
Pòd stopama brzëmiôł złoti czis.
Ale złoto gò ju nie kùsëło,
Wsłëchôł sã w wieczorny ptôchów czirk.
Biôj – czirkałë – Remùs, tam do greńcë,
Dze Kaszëbów ni mô wcale, nié!
Szëkôj widu, szëkôj grëńców mòwë!
Bë rozsewac dali biôłé skrë,
Bë rozsewac dali biôłé skrë.

Głëpi Remùs, Głëpi Remùs,
Chłoscëł w lese czawrot ptôchów,
Nie nalezesz greńców mòwë, nié!
Wid pò prôwdze nie istnieje
Kòżdi w krąg sã z cebie smieje.
Ale òn przed sebie szedł i tak,
Ale òn przed sebie szedł i tak!

Nie chcôł spòcząc Remùs, bò béł głëpi
I nie mëszlôł ò nôsłodszim z cał,
Bò bë sã miłotą, złotã ùpił,
A òn wid pò prôwdze nalezc miôł.
Zawanożëł w òbsëpiszcza dzëwé,
Dze ùkôzczi tuńcowałë wkrąg.
Ucekł bë chto mądri przed jich répã
Ale nie mógł gò wërzasnąc rép
Ale nie mógł gò wërzasnąc rép.

Głëpi Remùs, głëpi Remùs,
Jeżles nas sã nie wërzasnął
Biôj przed sebie stegną na sóm czëpk,
lecz nie zważaj na uroki,
Nie oglądaj się na boki,
bo cię wtedy nie ocali nikt,
bo cię wtedy nie ocali nikt!”

Le nie zwôżôj na ùrzeczi,
Nie òbzérôj sã na bòczi,
Bò cã tédë nie òcali nicht,
Bò cã tédë nie òcali nicht!

Pnie sã w górã stegną strzód kamiszczów,
Strzôd òmanów i ùkôzków tam.
Ale nie wërzasnie gò to wszëtkò,
Bò nié taczé strôszczi z domù znôł.
Widzy ju na czëpkù jak tam z nieba
Môłnie sëpią wid i biôłé skrë,
A na czëpkù mù Niewôrto gôdô:
Patrzë, Remùs, w dół tam dodóm je,
Patrzë, Remùs, w dół tam dodóm je.

Głëpi Remùs, Głëpi Remùs,
Tës òmanie dôł sã skùsëc.
Rôz jes òddôł miecz a terô to!
Na nic trudë, stegna drãgô,
Znikna téj biôłczi òmana
I jes zmienił sã pòd czëpkã w kam,
I jes zmienił sã pòd czëpkã w kam!

Wrôcô głëpi Remùs téj kamòwi,
Pełzô stegną rok pò rokù cal.
Kò przeminą całé pòkòlenia
Nim òn dodóm zdążi nazôd zańc.
A czéj dońdze ju dodóm naj Remùs,
Dzecom mdą brawãdë ò nim plesc
I téj kanie òn przë stôri brómie,
Rëszny brawãdama Remùs naj,
Rëszny brawãdama Remùs naj.

Głëpi Remùs, głëpi Remùs,
Chòc mòwa twòja skażonô
Rozëmiejesz wiãcy terô ju
W brawãdach są rëszné dzeje
Wid pò prôwdze nie istnieje,
Ale wiedno wôrt je za nim jic

W brawãdach są rëszny dzeje
Wid pò prôwdze nie istnieje,
Ale wiedno wôrt za nim jic.

 

 

Na spòdlim: Jacek Kaczmarski “Ballada o głupim Jasiu”.

Dôka

A oni badą dôką
Chtërna ùnoszy sã cëcho
Przëgrużdżô sa do skarnië

Badą w lëfce rozlóny
W okamergnieniach

Czasã kaną ukôzka w tële twoji głowë
Łisną słowa

Zabrzëmią
W zwonach

Czas ju jic
Dali
W dôczi

Zôczątk

Na zôczątku béł człowiek

A człowiek béł sómny
I stworzëł tej Bòga
Na nôlepszi obrôz
Nôpiakniészi

Wedle niedosygłi mëslë
Na sztôłt rozdarżnika

Remiã w prawò
Remiã w lewò
Głowa do nieba

Zona (“Piknik na skraju drogi” A. i B. Strugaccy)

Stalker
Nie bùdzy sã w swòjim łóżkù

Do snikù kòlibô gò cëchié mrëczenié
Złoti kùlë
Żëczba je jedurnô

Biéj Zono précz

Z mòjégò dichaniô
Zabierz swòjã wòniã

Krëjamno i
Òbarchnielstwã

Nie dôj mie
Téż

Òprzestóń

Dosygac mòjich slédnych dniów

Stalker nie bùdzy sã w swòjim łóżkù
Ze snikù bùdzy go szemarzenié
„Pój le”

Tatkù

Tatkù

Serce  bije

Mnie

 

Wej òbôcz

 

Mòże za wiele jem wcygnął tôbaczi

Mòże za chùtkò jem biegł przez żëcé

Mòże jinaczi ni mògã

 

Tatkù

A co bë bëło czej bëm òprzestôł òddichac

 

Czë to serce

Co mnie bije

Bë òprzestało sprawiac mie ból

Tatkù

Słuńca

Wzérôł jem w złoté słuńca

 

Malowôł jem tim wzéranim

Wiôldżi òbrôzk jasnotë

Krôjobrôzë spełnieniô

Drzewiãta redoscë

Na przédczich sztrãdach mòrza nieskùńczonoscë

 

Mòjé słuńca zachôdają

Za dalek

Bë mògłë co dzéń sã bùdzëc

 

Czédë samikóm òczë

Widzã le kółka

I pùsté płótno

Kaszëbiątka

Kaszëbiątka.

*

Bëłë téż tamój dwa môłé Kaszëbiątka

*

Rikałë w niebò –

Głosë

Òtmikałë òczë psóm

I drzëwiątóm przë drodze

*

Wonôtowałë skrama na dzarń

A òdżiń spôlëł jima piãtë

*

Nëkałë tédë dzëwò

I bëłë tam szlachë

Wëpóloné

*

Biôj

 
This website uses cookies to offer you the best experience online. By continuing to use our website, you agree to the use of cookies.