Żywiołak – Psychoteka

Midze niebã a piekłã

Strzód ùrzasnëch bezdarżów

Co jich lotã staranno òmijô dëch bògów

Stoji karczma stôrô w chtërny ùkôzczi żłãpów

Żëją òsamãtnieniã swich pijacczich hëców.

Sam Ariman wpôdô

W karczmie ti zasôdô

Ùkôzk z nôgòrszégò snu

Téż na gwësno żdaje tu

Skrómcoch  ùmierającë

Łiknął swòjé ametistë

Naléze za trzë groszë leże wiekùjistné.

I mòrdôrz co w nożu całą zamknął swą wiarã.

Mòże téż nalezc tuwò nie jedną òfiarã.

Całô karczma naja w zôtor sã zatôczô

Ùkôzk z nôgòrszégò snu wòłô cebie: Pój le tu!

Niezbednica żnija péckô sã do to tłëstocha

Co przed smiercą sã w ni pòkùsno zakòchôł

Grôją téż grajkòwie dërno w swòji kòmpanië

Całé karno dzëwé w tuńcach sã wieseli.

Jedna kòl piécka sedzy leno starëszka

Nënka piãcu wisélców – ùrzasu nie słëchô

Dôczësto zgrużdżonô so wdarzô pò cëchù

Swą piérszą miłotã, spełnioną na ùstrzesze

W kùńcu pòdskacëła

Dzbóna wëchilëła

I w òkamërgnieniu

Zagrała na grzebieniu

Na spòdlim piesnië “Psychoteka” karna Żywiołak.