Na zôczątkù czasù, czéj Bóg stwòrzëł wszëtczé stwòrzenia, niebò a zemiã, zwòłôł wszëtczé dëszë lëdzczé a wszëtczich aniołów, wkół swòjégò tronu.

A w tim karnie béł téż Sowizdrzôł.

Kùreszce Bóg rzekł:

- Hewò stworzëł jem zemiã a niebò, wszëtczé zwierzãta a wszëtczé roscënë i zapełnił jem nima wszëtczé kraje zemi.

Sowizdrzôł wëzdrzôł na zemiã i ùwidzôł so taczi môłi krôj. Leżôł òn nad mòrzã, miôł taczi fejn smieszny cëpelk na nordze a na wzénikù baro snôżą rzékã. Pòdszedł òn do Lëcëpera i rzekł:

-  Lëcëper… Widzysz të nen fejn krôj? Jô sã gò baro ùwidzôł i jô tamój bãdã mieszkôł. Le widzysz… òn je taczi nadżi. Jô bë chcôł, żebë tamój bëłë taczi fejn lasë, taczi zeloné, żebë tamój sarenczi biegałë, zajcczi, grzëbë żebë tamój rosłë…

- Jô cë dóm té lasë, le bądź cëchò. Tamój Bóg gôdô, słëchô gò! – òdrzekł mù Lëceper.

Bóg zôs kôrbał dali:

-  Ta zemia bãdze zaludnionô przez wszëtczich lëdzy, żebë z ni żëłë i jã òbrabialë…

Sowizdrzôł jesz rôz pòdszedł do Lëcëpera.

- Bò widzysz, jô bë téż chcôł, żebë na tich mòjich Kaszëbach… Jô jich tak sobie móm nazwóné… Żebë tamój bëłë taczi fejn jezora, taczé mòdré, żebë tamój rëbë płëwałë, taczé snôżi plażë żebë bëłë…

- Dóm cë té plaże, le bądź mie sztél! Nôwëższi gôdô! Słëchô gò! – òdpòwiedzôł mù Lëcëper.

A Bòg kôrbał dali:

- Jeżle chtos chce cos terô rzec, niech gôdô!

Zôs Sowizdzôł pòstãpny rôz przëstąpił do Lëcëpera i zaczął mù kôrbac na ùchò:

- Wiész, Lëcëperkù, a czéjbë tamój dôł jesz taczi górë, żebë ten krôj béł taczi rozmaiti…

Lëcëper  sã znerwił a riknął na całi głos:

- Kò jô ce nie bãdã ùsługiwôł!

Na salë zôpôdła cësza a Bóg rzekł ze swòjégò tronu:

- Cëż te pòwiedzôł?!