Archive for the ‘ Dolmaczënk ’ Category

Sztôłt nôdzejë

Jô sã nalôzł w cémnym, dësznym wiwòzu.
Słuńce w sztôłce łzë bëło wësok a
dalek. Zëmno wëchôdało z cénië a
céniô zdrzała wiôldżim czôrnym oka,

co bëło pùsté. Jô dërgòtôł z pùstoscë
a lëft stojôł w môlu zôklati, zaklinôł
czas w bezrëchu i zaplatôł kòrzenie
wkół mòjich stóp. Wòlno zrzeszôł racë.

Jô wòłôł z tegò zôtoru i spòzérôł na
słuńce co miało sztôłt łzë. Jô tédë
nie wiedzôł że sztôłt je nôprostszim
wëłożenim znôczënku. Nôdzeja ni mô

sztôłtu łzë, ale mô sztôłt czôrny,
głãbòczi i przepastlëwi. Jak kòrëtôrz
dze nie widac drzwi. Cãżczi lëft co
nie dô sã pòkrajac wòłanim w góra.

Bëła mòją różą

Paweł Ruszkowski – Bëła mòją różą

Bëła dlô mie różą, jedną w sercu wiedno
Bëła dlô mie różą mòją
Le nié dlô ni bëła dzëwi róże krza
Ani knôp czej jô

Bóg mie dôł
Bóg òdebrôł
Bëła mòją różą
Le ju nigdë nie mdze

Tej sej czejbëm ùczuł
Jaczi znóny krok
Chtëren stôwiôsz jidąc przez parg mój
Tej sej czejbëm ùczuł
Wiém, że jô ni mògã
Nie jes mòją mùlką ju.

Dzys wieczór lecałë nad mòjim dodómã
Lecałë ptôchë wãderné
A jô òb noc jem snił ò twòjich òczach
I twòjich kùskach

Bóg mie dôł
Bóg zabiérô
Bëła mòją różą
Le ju nigdë nie mdze

Tej sej czejbëm ùczuł
Jaczi znóny krok
Chtëren stôwiôsz jidąc przez parg mój
Tej sej czejbëm ùczuł
Wiém, że jô ni mògã
Nie jes mòją mùlką ju.

Bëła dlô mie różą.

Bëła dlô mie różą, jedną w sercu wiedno

Bëła dlô mie różą mòją

Le nié dlô ni bëła dzëwi róże krza

Ani knôp czej jô

 

Bóg mie dôł

Bóg òdebrôł

Bëła mòją różą

Nie mdze nigdë ju

 

Tej sej czejbëm ùczuł

Jaczi znóny krok

Chtëren stôwiôsz jidąc przez mój parg

Tej sej czejbëm ùczuł

Wiém, że jô ni mògã

Nie jes mòją mùlką ju.

 

Dzys wieczór lecałë nad mòjim dodómã

Lecałë so ptôchë wãderné

A jô òb noc jem snił ò twòjich òczach

I twòjich kùskach

 

Bóg mie dôł

Bóg zabiérô

Bëła mòją różą

Nie mdze nigdë ju

 

Tej sej czejbëm ùczuł

Jaczi znóny krok

Chtëren stôwiôsz jidąc przez mój parg

Tej sej czejbëm ùczuł

Wiém, że jô ni mògã

Nie jes mòją mùlką ju.

 

Goran Bregovic \”Ruzica si bila\”.

Złoté pòla.

Mdzesz pamiãtôł mie czej zôpadny wiatr

Przez pòle zbòża nëkô

Słuńce na niebie chùtkò zabéł jes

Czejsma złotim pòlã szła

 

Wza lubnégò dłoń

Wzéra w òcze sã

Dze wiatr przez zbòże nëkô

Jegò remiona na nich włosë ji

A wiatr wcyg przez zbòże gnô

 

Czë òstaniesz tu, ze mną na wiedno

Dze wiatr przez pòle nëkô

Słuńce na niebie zabãdzëmë wnetk

Czej bãdzëma pòlã szła

 

Nigdë nie rzuca jem słowów na wiater

Chòc czasã słowa pòrwôł mie òn

Le pòkąd czasu sygnie przed nama

Mdzema złotim pòlã szła

Mdzema złotim pòlã szła

 

Nigdë nie rzuca jem słowów na wiater

Chòc czasã słowa pòrwôł mie òn

Pòkąd czas wcyg przed nama je

Mdzema złotim pòlã szła

Mdzema złotim pòlã szła

 

Bëło wiele dni òd zymkòwich chwil

Czéj wiatr przez zbòże nëkôł

Czëjë: dzecka smiéch, słuńce niebã gnô

Dze wiatr przez pòle nëkô

Mdzesz pamiãtôł mie czéj zôpadny wiatr

Przez pòle zbòża nëkô

Słuńce na niebie zabãdzëmë wnetk

Czéj  mdze zbòże wiatr i më

Czéj mdze zbòże wiatr i më

Czéj  mdze zbòże wiatr i më

Eva Cassidy \”Fields of gold\”.

 

Zôczątk

Na zôczątku béł człowiek

A człowiek béł sómny
I stworzëł tej Bòga
Na nôlepszi obrôz
Nôpiakniészi

Wedle niedosygłi mëslë
Na sztôłt rozdarżnika

Remiã w prawò
Remiã w lewò
Głowa do nieba

Kamùszczi

Czédë słuńce przezérô przez òdemkłé blónë

Jesmë sómi

*

Z miesądzów mòjich òczów

Wëjim prôwdã

I pòùkładôj sobie na dłoni

Czej trzë pòlné kamùszczi

*

Cëskôsz nima czasã w wòdã

A pòmiónë kółków

Żdają na mnie w niebie

*

Ùdostôń mie niebò

I czwiôrti kamùszk

Co je całownotą

Pò prôwdze

Dolmaczënk całkiem jinszi – Gôdka z dëchama Kaszëb

Gôdka z Dëchama Kaszëb

Dëchë Kaszëb, czë wa môta

Taczé kastë, taczé skrzënie,

Co òbrëmią nã sómnotã,

Chtërna slédny pòkòlenié

Zanëkiwô w głëché bòrë?

– Bëłë taczé skrzënie, bëłë.

Dëchë Kaszëb, czë wa môta

Taczé skrzënie, taczé kastë,

Co ùtacą w swòjich nórtach

Wszëtczé né nôdzeje zgasłé,

Wszëtczé mëslë niespełnione?

– Bëłë kastë né zdzejoné

Dëchë Kaszëb, chdzeż są skrzënie,

Co bë mògłë czôrné blónë

W krëjamnoce tacëc wiecznie?

– Kastë té, wëlózowóné,

Stoją w niebie. Zamkłosc przódë

Na Kaszëbë Bóg wëpùscëł.

*   *   *
Zazdrzë do Słowacczégò.

Adóm Mickiewicz, Wieszczi

Z Dżôdów Adóma Mickiewicza:

Wieszczi

Serce ùstało, piers ju lodowatô,

Stãgłé sã lëpë a òczë zamknioné.

Na swiece jesz je, le ju nié dlô swiata!

Cëż to za chłop? – Ùsmiercony.

Zdrzë, dëch nôdzejë żëcégò mù daje,

Gwiôzda pamiãcë przëdôwô parmieniów.

Òn szëkac jidze w młodoscë kraje

Swòjëch lubòtnëch skarniów.

Piers znôwù dichna, le piers lodowatô,

Lëpë òdemknął i òczë wëtrzészczëł.

Na swiece znôwù, le ju nié dlô swiata;

Czim le nen chłop je? To wieszczi.

Ti, chtërny krodzy mieszkalë zbòżnice,

Wiedzą, że wieszczi ten co rok sã bùdzy,

Na dzéń zôdëszny mòdżiłã òdklëczë

I jidze pòmidzë lëdzy.

Read more

 
This website uses cookies to offer you the best experience online. By continuing to use our website, you agree to the use of cookies.