Sztôłt nôdzejë

Jô sã nalôzł w cémnym, dësznym wiwòzu.
Słuńce w sztôłce łzë bëło wësok a
dalek. Zëmno wëchôdało z cénië a
céniô zdrzała wiôldżim czôrnym oka,

co bëło pùsté. Jô dërgòtôł z pùstoscë
a lëft stojôł w môlu zôklati, zaklinôł
czas w bezrëchu i zaplatôł kòrzenie
wkół mòjich stóp. Wòlno zrzeszôł racë.

Jô wòłôł z tegò zôtoru i spòzérôł na
słuńce co miało sztôłt łzë. Jô tédë
nie wiedzôł że sztôłt je nôprostszim
wëłożenim znôczënku. Nôdzeja ni mô

sztôłtu łzë, ale mô sztôłt czôrny,
głãbòczi i przepastlëwi. Jak kòrëtôrz
dze nie widac drzwi. Cãżczi lëft co
nie dô sã pòkrajac wòłanim w góra.

  1. No comments yet.

  1. No trackbacks yet.

 
This website uses cookies to offer you the best experience online. By continuing to use our website, you agree to the use of cookies.