Mòże je w tim nico z wiecznoscë
w dérowaniu
Czédë szëkôsz w sobie sztëczka sómnotë
A znajdujesz nieskùńczoné kôrbienié
Dobrégò i Złégò
Kò czas nie nëkô wstëc
A ma nie zdrzima so w òczë
W zdrzadło
W skarń
Chtërna je czej maska z môłich kamiszczów
Wez so jeden na wdôr
Mòże bãdze na nim napisónô
Gòdzëna
Czédë zatrzimią sã wszëtczé zégarë
Pójma dali. Tuwò leno sã widni.
Kò mòżema pòżdac. Nié.
Dali bãdze widno. Mdzemë mùszelë kôrbic.
A to je leno brawãda zacygnionëch
pajiczënów. Nick midze nama nie bëło.
Chòc bëło. Dôwni? Lata przódë.
Witrzinkù. Të môsz ruchna czôrné.
A të jes òbùtô w żôl. Stegnë
téż sã żôlëłë. Mògã so wdarzëc.
To bëłë stegnë òb noc. Nicht
nie widzôł. Ma bëła. Le. Wiész?
Nié. Téj pójma. Le ju zamkni òczë.
Paweł Ruszkowski – Bëła mòją różą
Bëła dlô mie różą, jedną w sercu wiedno
Bëła dlô mie różą mòją
Le nié dlô ni bëła dzëwi róże krza
Ani knôp czej jô
Bóg mie dôł
Bóg òdebrôł
Bëła mòją różą
Le ju nigdë nie mdze
Tej sej czejbëm ùczuł
Jaczi znóny krok
Chtëren stôwiôsz jidąc przez parg mój
Tej sej czejbëm ùczuł
Wiém, że jô ni mògã
Nie jes mòją mùlką ju.
Dzys wieczór lecałë nad mòjim dodómã
Lecałë ptôchë wãderné
A jô òb noc jem snił ò twòjich òczach
I twòjich kùskach
Bóg mie dôł
Bóg zabiérô
Bëła mòją różą
Le ju nigdë nie mdze
Tej sej czejbëm ùczuł
Jaczi znóny krok
Chtëren stôwiôsz jidąc przez parg mój
Tej sej czejbëm ùczuł
Wiém, że jô ni mògã
Nie jes mòją mùlką ju.
Magdalena Fennig – Mój drëch to Zymk
Mój drëch to Zymk, on przińdzë ze wzgórz
Czéj witrzniô mdze, òbùdzy òn mie
Mój drëch to Zymk, krëjamno mie rzeknie,
Czegò mô strach, z czim je mù zle.
Mój drëch to Zymk, òn z pôłnia przińdze tu
Szëmarzenim òbùdzy ze snu
Mój drëch to Zymk, rzeknie, że nie je sóm
Że nie jem sóm, że òn tu je.
Ùczëja głos, bëlny zwãk,
Co brzëmi strzód nordowich łąk
Miodny czéj wiatr, co nëkô dze zôpadny las
Mùlchny czéj wał lëtczi szum w miesądzową noc
Oh, oh, oh.
Pòwié mie snik, w chtërnym më, miesądz téż i czarownô noc,
Wid z snôżich dni, oczów łisk, zelonutëchnëch,
Dalek dze swiat, dze jem béł w dzecnych latach swich.
Oh, oh, oh.
Mój drëch to Zymk, òdeńdze w kùńcu tam
I pòwié że, spełnieniô przińdze czas,
Lubòtny drëch, krëjamno mie pòwié,
Że przińdze czas, że przińdze czas.
Mój drëch to Zymk, òdeńdze w kuńcu tam
I powié że, spełnieniô przińdze czas,
Lubòtny drëch, krëjamno mie pòwié,
Że przińdze czas, że przińdze czas.
Òczëja głos, bëlny zwãk,
Co brzëmi strzód nordowich łąk
Miodny czéj wiatr, co nëkô dze zôpadny las
Mùlchny czéj wał lëtczi szum w miesądzową noc
Oh, oh, oh.
Pòwié mie snik, w chtërnym më, miesądz téż i czarownô noc,
Wid z snôżich dni, òczów łisk, zelonutëchnëch,
Dalek dze swiat, dze jem béł w dzecnych latach swich.
Oh, oh, oh.
La, la, la …
La, la, la …
La, la, la …
Paulina Osowska – Kòlibałë sã kùszkania
Miłota przechôdô niespòdzôjno
Bo to nie ji wina
Że pôlce nëkają dzëwò
I skarnie do sebie cësną
Czéj blónë na widnym niebie
Miłota przechôdô niespòdzôjno
Czasą tak ce nańdze
Miłota nalazłô bùten
Nalazłô bùten szëkù
Bãdą téj, bãdą téj, bãdą téj,
Éj, bãdą téj, bãdą téj
Kòlibałë sa kùszkania
Czéj miodné pôchë strzód zmachtónëch włosów czëc
Kòlibałë sa kùszkania
Czéj miodné pôchë strzód zmachtónëch włosów czëc
Nigdë ju nie bãdzë tak
Że słuńce, włosë, blónë, òonie, të i jô.
Bo ju na jinszé gwiôzdë zdrzą twé òczë
Twé òczë krëjamné, a czôrné jak noc.
„I nie opùszczã cã”
Tak cëzo brzëmią słowa, chtërne rzekł jes mie
I dlôtë żdaja, jaż rozwidni sa nen mrok
Przez jaczi ni mòga òbôczëc ca dzys
(Na spòdlim: Gypsy Kings “Bamboleo”)
Bëła dlô mie różą, jedną w sercu wiedno
Bëła dlô mie różą mòją
Le nié dlô ni bëła dzëwi róże krza
Ani knôp czej jô
Bóg mie dôł
Bóg òdebrôł
Bëła mòją różą
Nie mdze nigdë ju
Tej sej czejbëm ùczuł
Jaczi znóny krok
Chtëren stôwiôsz jidąc przez mój parg
Tej sej czejbëm ùczuł
Wiém, że jô ni mògã
Nie jes mòją mùlką ju.
Dzys wieczór lecałë nad mòjim dodómã
Lecałë so ptôchë wãderné
A jô òb noc jem snił ò twòjich òczach
I twòjich kùskach
Bóg mie dôł
Bóg zabiérô
Bëła mòją różą
Nie mdze nigdë ju
Tej sej czejbëm ùczuł
Jaczi znóny krok
Chtëren stôwiôsz jidąc przez mój parg
Tej sej czejbëm ùczuł
Wiém, że jô ni mògã
Nie jes mòją mùlką ju.
Mdzesz pamiãtôł mie czej zôpadny wiatr
Przez pòle zbòża nëkô
Słuńce na niebie chùtkò zabéł jes
Czejsma złotim pòlã szła
Wza lubnégò dłoń
Wzéra w òcze sã
Dze wiatr przez zbòże nëkô
Jegò remiona na nich włosë ji
A wiatr wcyg przez zbòże gnô
Czë òstaniesz tu, ze mną na wiedno
Dze wiatr przez pòle nëkô
Słuńce na niebie zabãdzëmë wnetk
Czej bãdzëma pòlã szła
Nigdë nie rzuca jem słowów na wiater
Chòc czasã słowa pòrwôł mie òn
Le pòkąd czasu sygnie przed nama
Mdzema złotim pòlã szła
Mdzema złotim pòlã szła
Nigdë nie rzuca jem słowów na wiater
Chòc czasã słowa pòrwôł mie òn
Pòkąd czas wcyg przed nama je
Mdzema złotim pòlã szła
Mdzema złotim pòlã szła
Bëło wiele dni òd zymkòwich chwil
Czéj wiatr przez zbòże nëkôł
Czëjë: dzecka smiéch, słuńce niebã gnô
Dze wiatr przez pòle nëkô
Mdzesz pamiãtôł mie czéj zôpadny wiatr
Przez pòle zbòża nëkô
Słuńce na niebie zabãdzëmë wnetk
Czéj mdze zbòże wiatr i më
Czéj mdze zbòże wiatr i më
Czéj mdze zbòże wiatr i më
Eva Cassidy \”Fields of gold\”.