Stegne brzątwień.

To bëłë smiecë mòjich brzątwień. Nié
twòjich. Abò wëzdrzenia za chùtczé
Żebë bëłë prôwdzëwé. Nié w òczë.
Dzes kòl skarnië. Włosë czôrné.

Abò òczë. Czë bëło w tim nico wiãcy?
Nié. Mòże. Stikniãca rãków kòl pôłnia
abò lëp òb noc cëchą. Leno w mëslach.
Jô miôł ce wëmalowóné bënë

swòji głowë. Rozëmù. Fëlëje
mie czëgò dëch na jawernoce.
Rozëmù. Dôj mie. Abò biôj tam
dze ni ma stegnów wdôru. Òb noc.

Nico z wiecznoscë

Mòże je w tim nico z wiecznoscë
w dérowaniu

Czédë szëkôsz w sobie sztëczka sómnotë
A znajdujesz nieskùńczoné kôrbienié
Dobrégò i Złégò

Kò czas nie nëkô wstëc
A ma nie zdrzima so w òczë
W zdrzadło
W skarń

Chtërna je czej maska z môłich kamiszczów

Wez so jeden na wdôr
Mòże bãdze na nim napisónô
Gòdzëna
Czédë zatrzimią sã wszëtczé zégarë

Stegna òb witrzniã.

Pójma dali. Tuwò leno sã widni.
Kò mòżema pòżdac. Nié.
Dali bãdze widno. Mdzemë mùszelë kôrbic.

A to je leno brawãda zacygnionëch
pajiczënów. Nick midze nama nie bëło.
Chòc bëło. Dôwni? Lata przódë.

Witrzinkù. Të môsz ruchna czôrné.
A të jes òbùtô w żôl. Stegnë
téż sã żôlëłë. Mògã so wdarzëc.

To bëłë stegnë òb noc. Nicht
nie widzôł. Ma bëła. Le. Wiész?
Nié. Téj pójma. Le ju zamkni òczë.

Bëła mòją różą

Paweł Ruszkowski – Bëła mòją różą

Bëła dlô mie różą, jedną w sercu wiedno
Bëła dlô mie różą mòją
Le nié dlô ni bëła dzëwi róże krza
Ani knôp czej jô

Bóg mie dôł
Bóg òdebrôł
Bëła mòją różą
Le ju nigdë nie mdze

Tej sej czejbëm ùczuł
Jaczi znóny krok
Chtëren stôwiôsz jidąc przez parg mój
Tej sej czejbëm ùczuł
Wiém, że jô ni mògã
Nie jes mòją mùlką ju.

Dzys wieczór lecałë nad mòjim dodómã
Lecałë ptôchë wãderné
A jô òb noc jem snił ò twòjich òczach
I twòjich kùskach

Bóg mie dôł
Bóg zabiérô
Bëła mòją różą
Le ju nigdë nie mdze

Tej sej czejbëm ùczuł
Jaczi znóny krok
Chtëren stôwiôsz jidąc przez parg mój
Tej sej czejbëm ùczuł
Wiém, że jô ni mògã
Nie jes mòją mùlką ju.

Mój drëch to Zymk

Magdalena Fennig – Mój drëch to Zymk

Mój drëch to Zymk, on przińdzë ze wzgórz
Czéj witrzniô mdze, òbùdzy òn mie
Mój drëch to Zymk, krëjamno mie rzeknie,
Czegò mô strach, z czim je mù zle.

Mój drëch to Zymk, òn z pôłnia przińdze tu
Szëmarzenim òbùdzy ze snu
Mój drëch to Zymk, rzeknie, że nie je sóm
Że nie jem sóm, że òn tu je.

Ùczëja głos, bëlny zwãk,
Co brzëmi strzód nordowich łąk
Miodny czéj wiatr, co nëkô dze zôpadny las
Mùlchny czéj wał lëtczi szum w miesądzową noc
Oh, oh, oh.

Pòwié mie snik, w chtërnym më, miesądz téż i czarownô noc,
Wid z snôżich dni, oczów łisk, zelonutëchnëch,
Dalek dze swiat, dze jem béł w dzecnych latach swich.
Oh, oh, oh.

Mój drëch to Zymk, òdeńdze w kùńcu tam
I pòwié że, spełnieniô przińdze czas,
Lubòtny drëch, krëjamno mie pòwié,
Że przińdze czas, że przińdze czas.

Mój drëch to Zymk, òdeńdze w kuńcu tam
I powié że, spełnieniô przińdze czas,
Lubòtny drëch, krëjamno mie pòwié,
Że przińdze czas, że przińdze czas.

Òczëja głos, bëlny zwãk,
Co brzëmi strzód nordowich łąk
Miodny czéj wiatr, co nëkô dze zôpadny las
Mùlchny czéj wał lëtczi szum w miesądzową noc
Oh, oh, oh.

Pòwié mie snik, w chtërnym më, miesądz téż i czarownô noc,
Wid z snôżich dni, òczów łisk, zelonutëchnëch,

Dalek dze swiat, dze jem béł w dzecnych latach swich.
Oh, oh, oh.

La, la, la …
La, la, la …
La, la, la …

Kòlibałë sã kùszkania.

Paulina Osowska – Kòlibałë sã kùszkania

Miłota przechôdô niespòdzôjno
Bo to nie ji wina
Że pôlce nëkają dzëwò
I skarnie do sebie cësną
Czéj blónë na widnym niebie

Miłota przechôdô niespòdzôjno
Czasą tak ce nańdze
Miłota nalazłô bùten
Nalazłô bùten szëkù
Bãdą téj, bãdą téj, bãdą téj,
Éj, bãdą téj, bãdą téj

Kòlibałë sa kùszkania
Czéj miodné pôchë strzód zmachtónëch włosów czëc
Kòlibałë sa kùszkania
Czéj miodné pôchë strzód zmachtónëch włosów czëc

Nigdë ju nie bãdzë tak
Że słuńce, włosë, blónë, òonie, të i jô.
Bo ju na jinszé gwiôzdë zdrzą twé òczë
Twé òczë krëjamné, a czôrné jak noc.

„I nie opùszczã cã”
Tak cëzo brzëmią słowa, chtërne rzekł jes mie
I dlôtë żdaja, jaż rozwidni sa nen mrok
Przez jaczi ni mòga òbôczëc ca dzys

(Na spòdlim: Gypsy Kings “Bamboleo”)

Nico wiãcy

Pò prôwdze

(Prôwdze wërzëkłi w òcze

Sobie)

Chcôłbëm

Żebë bëło w tim nico wiãcy

 

Niże

 

Pùsté zdrzadło

Żôlącé dichniãca

Òkamërgnionô jawernota

Cémnô starna wëzdrzëniô

Szlach

Chtëren mòrze le kùszkac

Teszno

 

Chcôłbëm

I dlôtë nót mie je dzyrżkòscë

Żebë bëło w tim nico wiãcy

Próżnosc

Sedzelë o próżnych głowach

Pomión rozmùdzonégo szczescô
Spłiwôł strëżką z ùcha

Pozlepióné sromotą powieczi
Pokażoné mëszlë
I krzéle

Moralné

Biwają niechtërné zrëchë
Kù widowi
Nié daremné

Swiécówka
Sa żôli

Rozszmërgnijma sa
Pò dnie

Bëła dlô mie różą.

Bëła dlô mie różą, jedną w sercu wiedno

Bëła dlô mie różą mòją

Le nié dlô ni bëła dzëwi róże krza

Ani knôp czej jô

 

Bóg mie dôł

Bóg òdebrôł

Bëła mòją różą

Nie mdze nigdë ju

 

Tej sej czejbëm ùczuł

Jaczi znóny krok

Chtëren stôwiôsz jidąc przez mój parg

Tej sej czejbëm ùczuł

Wiém, że jô ni mògã

Nie jes mòją mùlką ju.

 

Dzys wieczór lecałë nad mòjim dodómã

Lecałë so ptôchë wãderné

A jô òb noc jem snił ò twòjich òczach

I twòjich kùskach

 

Bóg mie dôł

Bóg zabiérô

Bëła mòją różą

Nie mdze nigdë ju

 

Tej sej czejbëm ùczuł

Jaczi znóny krok

Chtëren stôwiôsz jidąc przez mój parg

Tej sej czejbëm ùczuł

Wiém, że jô ni mògã

Nie jes mòją mùlką ju.

 

Goran Bregovic \”Ruzica si bila\”.

Kôrbiónka z pòprzédcama

Dzãka Wasce Danielowi Kalinowsczémù móm nową kategòrëjã. Kôrbiónka z pòprzédcama je próbą przedstôwieniô swójnégò pòzdrzatkù na tekstë znóné i lëdóné.

 
This website uses cookies to offer you the best experience online. By continuing to use our website, you agree to the use of cookies.